Qadimda bir donishmand aytgan ekan: “Men vaqtning nima ekanini bilaman. Ammo “Vaqt nima?” deb so‘rasalar, aytolmayman”.
Tabiat — yaxshilik va go‘zallikning bevosita ifodasi
Kitob — boylik. Lekin sotib olingani emas, o‘qilgani.
“Vaqt o‘tyapti!” deymiz sal hazinlik bilan. Bu gapni inson o‘zini ovutish uchun o‘ylab topgan. Aslida biz o‘zimiz o‘tyapmiz.
Hayot shunday ajoyib mo‘jizaki, o‘lim uning evaziga berilgan arzimas bojdir.
Xudo insonni bir umr baxt izlash azobi bilan jazolagan.
Haqiqat — Xudodir: uni hamma biladi-yu, o‘zini hech kim ko‘rmagan.
Kichkina bir yaxshilik qilish uchun ham odam (balki buyuk odam) bo‘lish kerak; katta yomonlik qilishga kichik odam ham qodir.
Boy bo‘lish uchun ko‘p narsani qurbon qilish kerak: halovat, salomatlik, goho balki vijdonni ham... Yo‘q, mening bunga qurbim kelmaydi, men unchalik badavlat emasman.
Yozuvchi yolg‘onni to‘qiydi-yu, haqiqatni yozadi.
Daholar o‘z kasblari doirasidan chiqib ketadilar. Falonchi — shoir, falonchi — olim, ammo Navoiy — Navoiydir, Eynshteyn — Eynshteyn.
She’rni tahlil qila boshlasalar, g‘ashimga tegadi. Bahorgi sof havoning kimyoviy tarkibini ham tekshirish mumkin. Ammo, undan ko‘ra, shunday ko‘krak to‘latib nafas olgan yaxshiroq emasmi?
Shamol shamni o‘chiradi. Shunga o‘xshab, ayriliq ham shunchaki xushtorlikni sovitishi mumkin, chin muhabbatni o‘t oldiradi.
Fizikada oqibat sababga teng. Axloqda ham shunday.
Odamlar seni bilmasa ham, sen odamlarni bil.